/>

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί η ζωή μας ώρες-ώρες είναι τόσο χωρίς νόημα;

Γιατί η ζωή μας ώρες-ώρες είναι τόσο χωρίς νόημα;


Αυτό αλλά και παρόμοια ερωτήματα είναι σημάδια υγιούς ψυχής. Μιας ψυχής που δε βολεύεται στην ήσυχη και απροβλημάτιστη ζωή. Διψάει κάτι άλλο πάνω από τα κοινά μέτρα. Η γη και τα γήινα μόνο δεν τη γεμίζουν. Πώς ένας ουρανοδρόμος αετός να βολευτεί σ’ ένα κοτέτσι; Πώς να ψαλιδίσει τα φτερά του, να κυκλοφορεί σε μια αυλή και να έχει για τροφή του μερικούς σπόρους; Πώς να δεχθεί να βαδίζει με το κεφάλι σκυμμένο, όταν είναι πλασμένος για τα ψηλώματα;

Ανησυχείς, λοιπόν, γιατί τίποτα δε σε γεμίζει. Η ψυχή σου δε βρίσκει πουθενά ικανοποίηση και επειδή δε βρίσκει ικανοποίηση γι’ αυτό ανησυχεί. Και ευτυχώς που ανησυχεί. Το ανησυχητικό δεν είναι ο προβληματισμός και η αναζήτηση. Το ανησυχητικό θα ήταν ο συμβιβασμός και η συμφιλίωση με την ήσσονα προσπάθεια, με το «δε βαριέσαι» . Να πνίξει μέσα του ο άνθρωπος τους ευγενικούς πόθους και τους υψηλούς οραματισμούς. Να πάψει να νοσταλγεί τους ουρανούς Να μην τον συγκλονίζει η βαθιά επιθυμία του ιερού Αυγουστίνου: «Μας έπλασες για σένα, Θεέ μου, και η καρδιά μας είναι ανήσυχη ως ότου αναπαυθεί κοντά σου» . Το ανησυχητικό και τραγικό θα ήταν στο ερώτημα «γιατί ζω» , να μην έχει άλλη απάντηση από το «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» ( Α΄ Κορ. ιε΄ 32). Δηλαδή ερχόμαστε από το μηδέν και πηγαίνουμε στο πουθενά!
Έτσι είναι. Η ψυχή αν δεν έχει ναρκωθεί από τα όπια του ηδονισμού, του σαρκολατρισμού, του αισθησιασμού και αν δεν έχει αποβλακωθεί από την πλύση εγκεφάλου των μέσων μαζικής επικοινωνίας, είναι φυσικό να προβληματίζεται.
Η απάντηση στα προβλήματα αυτά είναι άλλης τάξης. Δε θα την αναζητήσουμε στη γη. Θα την αναζητήσουμε στο Θεό. Αυτός είναι ο Δημιουργός της ζωής και σ’ Αυτόν θα αναζητήσουμε το σκοπό της ζωής. Αυτός μας δημιούργησε «κατ’ εικόνα» Του και μας καλεί να γίνουμε «καθ’ ομοίωσίν» Του. Να μοιάσουμε στο Θεό, στην αιώνια πηγή της αγάπης, της ειρήνης, της χαράς, της σοφίας. Ο ουρανός φωτίζει τη η και δίνει νόημα στη ζωή. Γιατί σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε άγιοι. Όλα τ’ άλλα δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο αλήθεια ούτε μικρά ή μεγάλα ψεύδη. Είναι τεράστια ψέμματα, ασύλληπτες απάτες, ασυγχώρητες πλάνες. Όλες οι εντολές του Θεού συμπυκνώνονται στο να ερωτευτούμε με όλη μας την καρδιά τον Χριστό! Γράφει σε προσωπικό του ημερολόγιο ο μητροπολίτης Μεσογαίας κ.Νικόλαος: «Ο άνθρωπος με είχε απογοητεύσει από τα μικρά μου κι όλας χρόνια ως φύση. Με φούντωνε ιδιοφυώς, όμως, μέσα μου η εικόνα του ως δυνατότητα · τι μπορούσε να γίνει. Το ουράνιο κατορθωτό από τον άνθρωπο με γοήτευε περισσότερο απ’ ό,τι αν το συναντούσα στον αγγελικό κόσμο. Η θεϊκότητα του ανθρώπου ίσως είναι το μόνο σημείο που με εντυπωσίαζε περισσότερο από την θεότητα του… Θεού. Η επιστροφή στην κατάσταση του Παραδείσου είναι πιο συγκλονιστική απ’ ότι η παραμονή σ’ αυτόν. Είναι πιο θεϊκή · όχι ως κίνηση, γιατί θυμίζει πτώση -ο Θεός δεν επιστρέφει- αλλά ως μεγαλείο, ως θαύμα. Η χάρις του βεβαιούται. Η αμφισβήτηση Του εκφυλίζεται. Η ύπαρξή Του διαρκώς αποδεικνύεται»."Διαβάστε περισσότερα".