/>

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα.


Εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας τους Πατέρες, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο. Στην Νίκαια της Βιθυνίας, 318 Πατέρες, εκ Πνεύματος Αγίου οδηγούμενοι, το 325 απέδειξαν στον αιρεσιάρχη Άρειο ότι ο Χριστός δεν είναι κτίσμα, όπως αυτός έλεγε, αλλά είναι ο Υιός του Θεού ο μονογενής, ο εκ του Πατρός γεννηθείς προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού, γεννηθείς, ου ποιηθείς, ομοούσιος τω Πατρί, δι ου τα πάντα εγένετο.

Αν η Εκκλησία μας έχει μία ιδιαίτερη καύχηση, είναι διότι έχει τους Πατέρες. Αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά τον Θεό Πατέρα και τον Ιησού Χριστό, τον Υιόν Του. Γι’ αυτό έζησαν την αιώνιο ζωή ακόμη και τότε που ευρίσκοντο στον παρόντα κόσμο και ζουν διαπαντός, αιώνια, θεωμένοι κατά Χάριν. Διότι αυτή είναι η αιώνιος ζωή «ἵνα γινώσκωσιν σὲ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν» μας λέγει το Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα. 

Οι Άγιοι Πατέρες μας είναι οι θεοφόροι και πνευματοφόροι άνθρωποι που επέλεξαν τον δρόμο του σταυρού και της ασκήσεως των αρετών. Υπήρξαν οι Λογικοί άνθρωποι. Και όπως λέγουν οι ίδιοι, λογικοί δεν είναι αυτοί που έχουν γνώσεις και σοφία από σπουδές σε βιβλία και σχολεία. Αλλά λογικός είναι εκείνος που έχει λογική ψυχή και μπορεί να διακρίνει τι είναι καλό και τι είναι κακό, αποφεύγει δε κάθε τι που είναι βλαβερό και πονηρό στην ψυχή, ενώ δείχνει ζήλο και προσοχή στο ωφέλιμο και σωτήριο.
Όταν η λογική ψυχή, μας λέγει ο Μέγας Αντώνιος, μένει αμετακίνητη πάνω στην καλή προαίρεση, τότε μπορεί να νικά την καρδιά στο συναίσθημα και την επιθυμία και να γίνεται αφεντικό στα πάθη και τότε αξιώνεται να στεφανώνεται και να διαμένει στον Ουρανό.
Είναι πολύ βασικό, μας λέγουν οι Πατέρες μας, να εννοήσουμε ότι δεν είμαστε από την γη αλλά καταγόμαστε από τον Ουρανό και εκεί πρέπει να είναι διακαώς η σκέψη μας. Πως δηλαδή θα κερδίσουμε τον Ουρανό και θα επανέλθουμε σ’ αυτόν.
Όλοι τους είχαν τη Θεογνωσία και Ουρανογνωσία. Αλλά όμως αυτή η Θεία Γνώση δεν μαθαίνεται εξ ακοής, όπως ένα μάθημα που παραδίδει ο δάσκαλος, αλλά ζώντας ένα μαρτύριο. Το σωματικό ή το μαρτύριο της καθαράς συνειδήσεως. Διότι είναι πράγματι θυσία και άθλος μεγάλος να νικήσει ο νους μας όλα τα σαρκικά θελήματα και να γίνει ηγεμόνας με την Χάρη του Ιησού Χριστού. Μας λέγουν «Δώσε αίμα για να πάρεις Πνεύμα».
Είναι γεγονός ότι ο θεούμενος άνθρωπος υπερβαίνει την φύση και από θνητός γίνεται αθάνατος, από πρόσκαιρος, γίνεται αιώνιος.
Η Εκκλησίας μας αποκαλεί τους Πατέρες, θεόπνευστους, απλανείς και θεολόγους. Είναι θεόπνευστοι διότι εμπνέονται από το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ένεκα της καθαρότητός τους, κατοικεί μέσα τους. Τους λέγει απλανείς διότι δεν υπάρχει περίπτωση πλάνης, αφού είναι φωτισμένοι με την Χάρη του Θεού και μπορούν έτσι να οδηγούν τους πιστούς στον βέβαιο δρόμο της σωτηρίας.
Είναι δε και θεολόγοι, διότι έχουν εισχωρήσει στο γνόφο της θεότητος και τους έχουν αποκαλυφθεί τα μυστήρια του Θεού, τα οποία εκφράζουν, διατυπώνουν και καταγράφουν στα μέτρα των ανθρώπινων λόγων. Από αυτούς πληροφορούμεθα όχι μόνον την προσωπική τους ομολογία στην κάθε εποχή και τόπο που έζησαν, αλλά και την Καθολική Αλήθεια της Εκκλησίας μας, διότι είναι ακραιφνείς Διδάσκαλοι και Φωστήρες των Ουράνιων πραγμάτων. Η αγιοζωή τους, τους ανυψώνει σε πάγχρυσα στόματα της Εκκλησίας και τους παρέχει το αξίωμα του «θεολογείν».
Πατερική λοιπόν η Εκκλησία μας, η Διδασκαλία της και η Θεολογία της. Όλοι εμείς είμεθα «επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσιν». Αυτό είναι χαρά και ευλογία. Είναι ξεκαθάριση του φρονήματος μας και ευθύνη πνευματική. Έχουμε Πατερική Παράδοση. Αυτοί σε ημάς παρέδωσαν και εμείς οφείλουμε να παραλάβουμε, να κρατήσουμε και να συνεχίσουμε.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε το μυστικό κάλος του βάθους της ζωής και να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στα κατ’ εξοχήν ανθρώπινα ζητήματα και προβλήματα. Να μη χάνουμε το χρόνο μας και τον εαυτό μας ματαιοπονώντας και ματαιοδοξώντας. Αν ο άνθρωπος σχετισθεί με το Θεό, αποκτά διαφάνεια. Διακρίνει πλέον με μια εσωτερική αίσθηση, την ουσιαστικότερη απάντηση στην υπαρξιακή αναζήτησή του. 
Περισσότερο από καθετί άλλο στον σύγχρονο κόσμο μας, χρειαζόμαστε τους Πατέρες και το Πνεύμα Τους. Διότι έχουν να μας ξεκαθαρίσουν τα σημερινά αδιέξοδα, να ερμηνεύσουν την σύγχυση, την ευτέλεια και τον αποπροσανατολισμό του ανθρώπου. Ας προσέξουμε και ας κάνουμε χρήση της πατερικής σκέψης διότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή για τον κόσμο.